Category Archives: Νοοτροπία

Nicosia, je t’ aime





Φεστιβάλ Ανταλλαγής «Δεν Πουλώ, Δεν Αγοράζω»

no money
no presents
no hard feelings

το πρακτορείο διοργανώνει το φεστιβάλ ανταλλαγής παλαιών και χρησιμοποιημένων αντικειμένων «δεν πουλώ, δεν αγοράζω».
Από το Σάββατο 27 Νοεμβρίου μέχρι την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου, αντικείμενα θα συλλέγονται στο πρακτορείο και την εικοστή-πρώτη μέρα, Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου, τα αντικείμενα θα αλλάξουν ιδιοκτήτη στο φεστιβάλ ανταλλαγής «δεν πουλώ, δεν αγοράζω».
Δικαίωμα συμμετοχής στο φεστιβάλ ανταλλαγής «δεν πουλώ, δεν αγοράζω» της 17ης Δεκεμβρίου, θα έχουν όσοι παραδώσουν μέχρι τη 16η Δεκεμβρίου, στο Πρακτορείο, ένα δικό τους αντικείμενο.*

έναρξη παράδοσης αντικειμένων: Σάββατο 27 Νοεμβρίου 19:00-23:00
φεστιβάλ ανταλλαγής: Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 18:00-23:00

ώρες παράδοσης αντικειμένων:
Καθημερινά 12:00-15:00, 19:00-21:00
Σαββατοκύριακα 14:00-17:00

τόπος παράδοσης: το πρακτορείο no cultures place, Νικηταρά 19, Λευκωσία

* αποκλείονται αντικείμενα σε διάφορα μεγέθη όπως παπούτσια και ρούχα, καθώς και προϊόντα με ημερομηνία λήξης.

πηγή: το πρακτορείο

Συνάντηση δήμου-Πανεπιστημίου Κύπρου για την Καλών Τεχνών

Πάνω που τα μελετούσαμε, μας ήρθε ανακοίνωση από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, σύμφωνα με την οποία, χθες, εκπρόσωποι του ιδρύματος συναντήθηκαν με τη δήμαρχο Λευκωσίας, Ελένη Μαύρου, με θέμα την ίδρυση της Σχολής Καλών Τεχνών, στην παλιά πόλη. Παρόντες στη συνάντηση ήταν μάλιστα και δημοτικοί σύμβουλοι, οι πρόεδροι της Πολιτιστικής Επιτροπής και της Επιτροπής Αναζωογόνησης Πράσινης Γραμμής, καθώς και η αρχιτέκτονας του Γραφείου Ενιαίου Ρυθμιστικού Σχεδίου Λευκωσίας, Ελένη Πετροπούλου. Continue reading

H Σχολή Καλών Τεχνών στην Εντός των Τειχών Λευκωσία

“Τον τελευταίο καιρό έχει ξεσπάσει μια μικρή αντιπαράθεση μεταξύ Λεμεσού και Λευκωσίας με μήλο της έριδος την ανέγερση της Σχολής Καλών Τεχνών. Οι δύο πόλεις διεκδικούν με αξιώσεις και επιχειρήματα αυτό το έργο διότι αναμφισβήτητα μια Σχολή πανεπιστημιακού επιπέδου θα έχει αρκετές ευεργετικές συνέπειες σε οποιαδήποτε από τις δύο πόλεις καταλήξει. Είναι όμως αυτό το πραγματικό ζήτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί; Continue reading

Λευκωσία όπως Χιροσίμα

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.

Η θεία Ειρήνη θα επιστρέψει στην Αθήνα με ένα λεπτό, ασπρόμαυρο βιβλίο στις αποσκευές τις: “Λευκωσία, η νεκρή ζώνη” του Jacques Lacarrière. Της το δώρισα εγώ, “ενθύμιο από ένα γελαστό μεσημέρι στη Λήδρας”, όπου μας έκανε το τραπέζι, σε μένα και στην ανιψιά της και φίλη μου Κ., με την οποία μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος και περίεργη ματιά για την παλιά Λευκωσία.
“Δεν σκέφτομαι εδώ μόνο τη Νεκρή Ζώνη της Λευκωσίας, σκέφτομαι και τα ερείπια της Καμπούλ, του Γκρόζνυ ή του Σεράγεβο, τα ερείπια της Τζενίν και της Γάζας, όπως, βεβαίως, και τα ερείπια της Χιροσίμα. Μιλάω για τα ερείπια που ο κόσμος μας σωρεύει γύρω μας, για τα ερείπια του σήμερα και -αναπόφευκτα- τα ερείπια του αύριο, όσα οι κάθε είδους εθνικισμοί μας ετοιμάζουν στο όνομα του κόσμου. (…) Το ότι υπάρχουν σήμερα ερείπια στην καρδιά μιας σύγχρονης και γεμάτης ζωής πόλης, το ότι νεκρώνουν οι μέρες και το μέλλον της, είναι ανεκτό;“, αναρωτιέται ο συγγραφέας.
Κι εγώ διερωτώμαι πόσο πολύ μπορούμε να μισούμε αυτή την πόλη για να επιμένουμε να την θέλουμε μισή, τριχοτομημένη, δύο κόσμοι και μια νεκρή ζώνη ασφαλείας να μας χωρίζει.

Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.
Γ. Σεφέρης, Κίχλη

Επιφάνεις και εγκατάληψη στην πράσινη γραμμή

Κτίρια, τοίχοι, πόρτες, παράθυρα – χρώματα, υλικά, αισθήσεις και ήχοι…

Η παρουσία της πράσινης γραμμής και οι στρατιωτικές ζώνες στην παλιά πόλη της Λευκωσίας την κάνουν σε μεγάλο βαθμό αυτό που είναι, τις δίνουν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που γοητεύει ερευνητές και φωτογράφους και που απο-γοητεύει ιδιοκτήτες και υπεύθυνους του δήμου – που βλέπουν αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο αστικό χώρο ως ευκαιρία προς εκμετάλλευση…

Κτίρια που αφέθηκαν ή που χρησιμοποιήθηκαν από τον στρατό ως μέρη της αμυντικής ζώνης που στήθηκε μετά το ’74 υπάρχουν ακόμα αρκετά στην παλιά πόλη. Το κάθε ένα με τον τρόπο του μας λέει τη δική του ιστορία.

Κρυμμένες αισθήσεις και νοήματα στις ρωγμές των τοίχων, στα σχισίματα του ξύλου, στις τρύπες της οροφής και του πατώματος. Μεταγενέστερα κατάλοιπα διαφορετικών χρήσεων και ένα σκαρί που στέκει. Στέκει και περιμένει… περιμένει να το ανακαλύψουν, να νιώσουν και να καταγράψουν την ωρίμανσή του, το μέστωμα των χρωμάτων και των αισθήσεων που προσφέρει η παλαιωμένη ατμόσφαιρα του εσωτερικού του – σαν παλιό καλό κρασί – πριν χαθεί από την επικείμενη “ανάπτυξη”…

© anthropofagos

Οι Κυριακές της Λήδρας

Ήθελα καιρό να γράψω για αυτές τις Κυριακές, αλλά δεν είχα αφορμή. Τώρα που τη βρήκα, δεν φρόντισα να έχω εικόνα-από διακριτικότητα ίσως. Αλλά άκου. Continue reading