Category Archives: Διάφορα

Big news in 4 words:

Σήμερα χιόνισε στη Λευκωσία.

Advertisements

Το κίνημα της σφυρίχτρας ΙΙ

©Reuters/Andreas Manolis

©Reuters/Andreas Manolis


Λοιπόν, λίγο συνοπτικά, ενημέρωση για τις τελευταίες εξελίξεις στο κίνημα για τη δίκη των 10 αστυνομικών:
– Το Σάββατο έγινε συζήτηση στα Καλά Καθούμενα που μεταφέρθηκε στα σκαλιά της Φανερωμένης. Αποφασίστηκαν κινητοποιήσεις μες στη βδομάδα και μια αυθόρμητη πορεία, το ίδιο βράδυ προς το αστυνομικό τμήμα του Λυκαβηττού.
– Σήμερα το μεσημέρι νέα συγκέντρωση διαμαρτυρίας, με σφυρίχτρες και μπανάνες έξω από τα δικαστήρια. Παρά το κρύο και τη βροχή, ήταν -νομίζω- πιο δυναμική από αυτήν της Παρασκευής. Κάποιοι διαδηλωτές έφτασαν ως την είσοδο και έδωσαν συμβολικά μπανάνες στα όργανα. Η μητέρα ενός στρατιώτη που σκοτώθηκε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες μίλησε στον τηλεβόα για συστηματική συγκάλυψη υποθέσεων βίας. Ακούστηκαν τα συνθήματα: “Μπάτσοι-αθώοι-δολοφόνοι”, “Αίσχος, ντροπή για την απόφαση”, “Ο λαός απαιτεί και τους δέκα φυλακή”.
– Αύριο, Τρίτη, στις 18.00 συναυλία και ενημέρωση στο πάρκινγκ του ΟΧΙ στη Λευκωσία. Θα προηγηθεί προσυγκέντρωση στην πλατεία Ελευθερίας στις 17.30 και συμβολική πορεία προς το χώρο της συναυλίας.
– Το Σαββάτο 28/3/09 και ώρα 11.00 συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας και πορεία στο κέντρο της πόλης.

Περισσότερη ενημέρωση για τις δράσεις στο alertcy.

Wall notes

Χρυσαλινιώτισσα

Χρυσαλινιώτισσα


Τοίχοι Αρχιεπισκοπής

Τοίχοι Αρχιεπισκοπής


Lovestreet

Lovestreet


Οδός Σούτσου

Οδός Σούτσου


Οδός Επτανήσου

Οδός Επτανήσου


Antifascism

Antifascism


Alex 15, trilogy

Alex 15, trilogy


Κατάληψη Διογένους

Κατάληψη Διογένους


The legends. Παλιό ΓΣΠ

The legends. Παλιό ΓΣΠ


Ηλίας, πλατεία Τηλλυρίας

Ηλίας, πλατεία Τηλλυρίας


I'm loving it

I'm loving it

Plus material: Walls within the walls of Nicosia

Cappuccino in Nicosia

 

Ίσως το πιο αγαπημένο μου μέρος για καφέ στη Λευκωσία να είναι το cafe του Woolworths Central. Ξέρω, δεν το λένε πια Woolworths, ίσως να μην το λένε πια ούτε Central, αλλά εγώ έτσι το έμαθα, έτσι το λέω. Είμαι άνθρωπος της συνήθειας, δεν αλλάζω εύκολα. Και γι’ αυτό μάλλον μου αρέσει το συγκεκριμένο cafe. Επειδή το συνήθισα.

Ηθικός αυτουργός αυτού του εθισμού είναι η μητέρα μου. Από παιδί, όποτε ήμασταν για ψώνια στο κέντρο, θα κατέληγε για ένα καφέ στην εκεί, με θέα την πόλη. Νομίζω ότι εκεί πρέπει να ήπια το πρώτο μου cappuccino, άλλη μεγάλη αγάπη…

Οι άνθρωποι ε τους οποίους πήγαινα εκεί είναι πολύ συγκεκριμένοι. Η μαμά κι ο Αχιλλέας. Μπορεί και με τον Μηνά, δε θυμάμαι τώρα. Το τι θα έπινε ο καθένας επίσης συγκεκριμένο. Καφέ φίλτρου η μαμά, cappuccino εγώ, espresso ο Αχιλλέας. Οι κουβέντες συγκεκριμένες. Αυτά που αγοράστηκαν, ο καιρός – συνήθως κάποιο σχόλιο για τη ζέστη και το πολύ φως από τις τζαμαρίες- και η εκκλησία απέναντι, με το ιστορικό νεκροταφείο, που όλο λέω ότι θέλω να πάω να τη δω και ποτέ δεν πηγαίνω…

Τα πρόσωπα γύρω συγκεκριμένα. Πάντα συναντούσα εκεί ένα καθηγητή τέχνης που μου έκανε μάθημα τρία χρόνια και δεν θυμόταν το όνομά μου. Με φώναζε Ειρήνη. Τώρα πως του ήρθε ότι με λένε Ειρήνη, άγνωστο.

Η αλήθεια είναι ότι στο συγκεκριμένο cafe είχα να πάω σχεδόν μια πενταετία. Ο χρόνος σταμάτησε να αφθονεί, τα ψώνια έγιναν από μαραθώνιος κούρσα εκατό μέτρων και οι καφέδες ξεχάστηκαν. Το θυμήθηκα όμως πρόσφατα.

Αυτή τη φορά ήμουν μόνη μου. Ψώνια για δώρα, μια πολυτέλεια των γιορτών. Το φως ήταν και πάλι πολύ, ο cappuccino όπως τον θυμόμουν. Τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά τέλειος με τον τρόπο του.

 

 

Το πιο πάνω κείμενο γράφτηκε ως άσκηση.  Δημοσιεύτηκε κι εδώ. Άσκηση γραφής και μνήμης, κυρίως επειδή μου έλειψε η πόλη μου. 

Big Mac for sale

Στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής Κύπρου (δηλαδή, στο κέντρο ενός πανίσχυρου λόμπι), που φέρει ακόμα στους τοίχους της τις πληγές από τα χτυπήματα των τανκς στο πραξικόπημα, υπάρχει ένα τεράστιο, επιβλητικό και μάλλον καθεστωτικό μπρούτζινο άγαλμα του Μακαρίου. Continue reading

Shit management

Ο Γιάννης Παπαδάκης περιγράφει μια εξαιρετική ιστορία, στο βιβλίο του «Echoes from the dead zone» (που μου ‘χει κλέψει τον ύπνο εδώ και μέρες) :
Continue reading

Τα παιδιά στην ταράτσα

ttallou on a fish-eye mirror in walled city of Nicosia, Cyprus

Τα παιδιά της Λευκωσίας, η γενιά μετά το «Δεν ξεχνώ» που μεγάλωσε χωρίς σχολικά βιβλία για τα τετελεσμένα της εισβολής, μα με την πράσινη γραμμή να χωρίζει ακόμα τα σωθικά της πρωτεύουσας, συχνάζει στις ταράτσες. Continue reading